నేస్తమా.....

నీ రూపం చూపని కనులెందుకు...

నీ పలుకులు వినపడని హృదయం ఎందుకు...

నీ పరిమలం అందించని శ్వాస ఎందుకు...

నీ వైపు నడవని ఈ అడుగులు ఎందుకు...

నీతో సాగని ఈ కాలం ఎందుకు...

నీకు చెందని ఈ స్నేహాం ఎందుకు...

నా మనసులో మెదిలే భావమా..

నా కవితలో కదిలే కావ్యామా..

అడుగున అడుగై నడవాలి...

పదమున పదమై పాడాలి...

నింగిన వెలిగే చందమామ....

నేలకు వచ్చిందనిపించాలి...

ఉరుముతో వచ్చే మెరుపువై...

నన్ను తలపించాలి....

నన్ను నడిపే కాంతివై నావేంటే ఉండాలి...

మన స్నేహాన్ని ఇలాగే కొనసాగించాలి...

జీవితం లో స్నేహం...

ఒక తీయని బందం..

గుర్తుండాలి కలకాలం..

అప్పుడే మనసుకు ఆనందం...

స్నేహం లో ఏడాబాటు భాదే కాదా???

ఇక మనం కలిసే రోజు రానే రాదా?????